هر عاشق و دلباخته، طالب دیدار یار سفر كرده خویش است. منتظران یوسف زهرا چشم به راه یك نگاه به جمال دلربای او نشسته‌اند و هر روز صبح در دعای عهد آرزوی دیدن او را دارند: بارالها آن چهره نورانی را به من بنما«اللهم ارنی الطلعة الرشیده». هر دوست، مشتاق ملاقات و دیدن دوست خویش است.


امام زمان

همان‌گونه كه می‌دانید دوره غیبت به دو دوره كوتاه مدت(غیبت صغرا) و بلند مدت(غیبت كبرا) تقسیم می‌شود. دوره اول (حدود 70 سال) از سال 260 شروع شد و تا سال 329 ادامه یافت. در این دوره چهار نفر از بزرگان شیعه، مقام نیابت خاص امام را به عهده داشته و دارای رابطه‌ای ویژه با آن حضرت بودند. اما با پایان این دوره چنین ارتباطی نیز قطع شده و رابطه خاص دیگر برقرار نمی‌شود. البته حضرت به دوستان و شیعیان(و حتی به سایر انسان‌ها) توجه دارد.

حال اگر كسی فرد پاك و وارسته‌ای بود، مورد توجه ویژه قرار می‌گیرد و چه بسا توفیق دیدار حضرت را نیز می‌یابد. پس هر كس پاك تر و از گناه دورتر باشد، رابطه روحی بهتری با امام زمان(علیه السلام) پیدا می‌كند و عنایات بیشتر شامل حال او می‌شود، البته باید توجه داشت دیدار و ملاقات از طرف حضرت انجام می‌پذیرد، یعنی هر كس را او صلاح بداند و هر زمان كه او مناسب تشخیص دهد، دیدار صورت می‌گیرد، نه این كه فردی باشد كه هر وقت بخواهد خدمت امام برسد.

 
آیا دیدار حضرت مهدی(علیه السلام) امکان دارد؟

هر عاشق و دلباخته، طالب دیدار یار سفر كرده خویش است. منتظران یوسف زهرا چشم به راه یك نگاه به جمال دلربای او نشسته‌اند و هر روز صبح در دعای عهد آرزوی دیدن او را دارند: بارالها آن چهره نورانی را به من بنما«اللهم ارنی الطلعة الرشیده». هر دوست، مشتاق ملاقات و دیدن دوست خویش است.

سفارش امامان معصوم(علیهم السلام) به دعا برای ظهور آن حضرت ما را برای این دیدار آماده ساخته و شوق دیدار را افزون می‌كند. دعا برای دیدن آن حضرت از عبادت‌های مستحب است و اختصاص به زمان ظهور ندارد، بلكه شامل زمان غیبت آن حضرت هم می‌شود. البته معمولا كسانی كه در زمان غیبت آن حضرت را دیده‌اند، ایشان را نشناخته‌اند.

در كتاب شریف «مكیال المكارم» دیدن امام زمان(علیه السلام) به چند صورت تقسیم شده است:

1.دیدن و درك حضور امام زمان(علیه السلام) در زمان حیات؛

2.دیدن و درك حضور ایشان پس از مرگ (یعنی در زمان ظهور زنده شده و به دیدار نائل می‌آید).

دیدار حضرت، لطفی است كه شامل حال فرد می‌گردد و لذا باید با طهارت نفس بیشتر این حال با صفا و این لطف را حفظ كند. آدمی باید بداند حضرت او را دوست دارد، و انسانیت، عبودیت و سعادت او ر ا می‌خواهد